یادداشت- بازنشسته کارگری و انتظار برای تعیین تکلیف حقوق ۱۴۰۵

امروز خراسان جنوبی – رضا زنگوئی

جنگ است؛ و جنگ، فقط در خط مقدم تعریف نمی‌شود. سایه‌اش که می‌افتد، بر سقف همه خانه‌ها می‌نشیند. از بازار تا سفره، از روان جامعه تا ریتم زندگی روزمره، همه درگیر می‌شوند. اما در این میان، سهم رنج برای همه یکسان نیست. برخی شانه‌ها، بار را سنگین‌تر حس می‌کنند؛ و در میان اینان، بازنشستگان کارگری، نجیب‌ترین و کم‌ادعاترین گروهی‌اند که امروز در معرض فشار مضاعف قرار گرفته‌اند. ما، همان‌هایی هستیم که جان و جوانی‌مان را بی‌هیاهو در کارگاه‌ها و کارخانه‌ها گذاشتیم تا چرخ تولید این سرزمین از حرکت نایستد. نام ایران، برای ما فقط یک واژه نبود؛ عرقی بود که بر پیشانی نشست و دستانی که پینه بست تا اعتلای این خاک را معنا کند. امروز اما، با توان کمتر و نیاز بیشتر، در برابر موج گرانی و تنگنای معیشت ایستاده‌ایم؛ ایستادنی که دیگر از جنس تاب‌آوری صرف نیست، بلکه نیازمند تدبیر فوری و حمایت مؤثر است. این‌جا دیگر جای تعارف نیست؛ تقویم تدبیر را باید تندتر ورق زد. نمی‌توان با روال‌های دیروز، از پسِ شرایط امروز برآمد. یکی از روشن‌ترین و در دسترس‌ترین گام‌ها، تعیین به‌موقع مستمری بازنشستگان تأمین اجتماعی و تأمین منابع آن با همکاری دولت محترم است. چه مانعی دارد که امسال، به اقتضای شرایط، احکام در فروردین صادر و پرداخت‌ها زودتر انجام شود؟ سال‌های گذشته، اردیبهشت زمان این کار بود؛ اما مگر نه اینکه شرایط، تعیین‌کننده سرعت عمل است؟این مطالبه، نه از سر زیاده‌خواهی که از دل ضرورت برمی‌خیزد. وقتی دیگر بازنشستگان کشوری و لشکری زودتر به حقوق خود دست می‌یابند، شایسته است که جامعه گسترده بازنشستگان تأمین اجتماعی نیز از این حق بی‌بهره نمانند. این اقدام، تنها یک جابه‌جایی زمانی نیست؛ پیامی است از جنس احترام، از جنس درک موقعیت، و از جنس همراهی با نسلی که عمر خود را برای ساختن امروز گذاشته است.برای دولتی که به خدمت برخاسته و نظامی که بر تدبیر امور تأکید دارد، چنین تصمیمی نه دشوار است و نه دور از دسترس. بلکه می‌تواند به استحکام اجتماعی بیفزاید، به اعتماد عمومی جان تازه بدهد و فصلی از رابطه‌ای احترام‌آمیز را ورق بزند. بازنشستگان، اگرچه مو سپید کرده‌اند، اما هنوز در صحنه‌اند؛ حضورشان در خیابان و جامعه، پشتوانه‌ای ارجمند برای انسجام ملی است. این حضور، با اقداماتی از این دست، تقویت می‌شود و به سرمایه‌ای پایدار بدل خواهد شد.امروز، بیش از هر زمان، به تقویت ظرفیت‌ها و هم‌افزایی ملی نیاز داریم. باید کارها را پیش انداخت، نه عقب. باید دست‌ها را در دست هم گذاشت، نه اینکه فاصله‌ها را بیشتر کرد. ایرانِ امروز، بر شانه صفوف درهم‌فشرده و بنیان‌های مرصوص، می‌تواند با سربلندی به فردا گام بگذارد؛ به شرط آن‌که هیچ‌کس، به‌ویژه آنان که عمرشان را در این راه گذاشته‌اند، در پیچ‌وخم معیشت تنها نمانند.