سرمقاله – رسالت رسانه های ما درمحاقی خودخواسته…!!!

امروز خراسان جنوبی – محمدراعی فرد
دردنیای امروز رسانه های مکتوب از چاپ های سنگی و حروف سربی به جهان دیجیتال شیفت کرده است، خبرنگاران در کسری از ثانیه با کامپیوترهای دستی و یا گوشی های متحول شده هوشمند آخرین اخبار را به سراسر کره خاکی منتقل و نبض اطلاع رسانی را دردست میگیرند، خبرنگاران و روزنامه نگاران دراصل نوع نگرش و تحلیل وقایع را بر مغزها می نشانند. سوادرسانه ای یکی از اصول اولیه وبسیار مهم وحیاتی است که مخاطبین را دریک خط کشی و جداسازی واقعی قرار می ده . هرچه مردم با مطالعه سرآشتی داشته باشند به همان نسبت سواد رسانه ای آنان رشد میکند و خوانش دقیقتر و علمی تر و بی طرفانه تری را دنبال میکنند، لذا هر قدر سواد اجتماعی مردم در کشورهای گوناگون بالاتر برود به همان نسبت خبرنگاران و روزنامه نگاران ملزم به مطالعه بیشتر درزمینه های خبری و روانشناختی اجتماعی و تحلیلهای عقلانی شده و از تکرارنویسی و تحلیلهای از سر رفع تکلیف فاصله میگیرند. متاسفانه در کشورما به صورت یک روش جاافتاده، هم مخاطب و هم روزنامه نگاران و خبرنگاران از غافله واقع گرایی و واقع نویسی هر روز بیشترفاصله میگیرند. در برخی از رسانه های ما خط خبر و نوع چینش آن به نوعی است که کاملا به مانند یک شیئ قالب گیری میشود که خروجی آن تحلیلهای یکسویه است. وقتی سکه برخی رسانه های کشور یک رو دارد و در یک اتوبان یکطرفه حرکت میکند تحلیلهای کارشناسان نیز یکسویه به مخاطب عرضه میشود که باعدم اقناع و توجه مردم روبرو شده ومیشود. بدیهی است که روایتهای خبری به مانند دیواری است که ازیک سو گچ شده است و روی دیگر آن آجرهای ناهمگون به چشم می آید. روزنامه نگاران و خبرنگاران نیز از این بلیه مصون و محفوظ نیستند زیرا که نوعی خوف از طرد شدن و بیکاری آنان را در چاله خودسانسوری فرو می اندازد که در تحریریه ها هم همان مطلب سانسور شده دوباره دست کاری میشود تا فرهنگ یکی به نعل و یکی به میخ کوبیدن دراصل مخاطب را برنجاند ومنبع خبر از داخل به خارج ازکشور مهاجرت کند و روایتهایی را بپذیرد که آن ها خوانش میکنند و بدینگونه هرآنچه که در داخل ریسیده میشود همگی توسط رسانه های آنسوی آبی ها پنبه میشود. مابه شدت از دنیای خبررسانی بی دغدغه فاصله گرفته ایم وتبدیل به قلم به دستانی شده ایم که دائم باید مردم رانصیحت کنند وخطی را که توسط برخی ارگانها دیکته میشود را دنبال کرده وبه شعار نویسی و مطالب خنثی روی آوریم. اما همین اوضاع قلم زنی را باید پاسداشت و تیغ دردناک نقادی را به کار گرفت والبته بهایش رانیز پرداخت ، باید دست همکارانی را که درسراسر کشور هنوز دغدغه مردم دارند و بی هراس از تبعات نوشتن به اصل “ن والقلم ومایسطرون” باور دارند به گرمی می فشرد. نوشتن از واقعیات جامعه در هر زمینه ای درد دارد و بهایی که باید پرداخته شود نقد برای نقد…!!!