سرمقاله – تاچه زمان باید تاب آوری و تحمل بیشتر را تجربه کنیم…؟!!!

امروز خراسان جنوبی – محمدراعی فرد
یکی از نمایندگان مجلس طی اظهار نظری گفته است که با وجود تمام فشارها و مشکلات عدیده معیشتی، مردم در تجمعات پر از سرور و نشاط حضور دارند ، این جمله و صدها جمله نظیر این نشان از عدم شناخت و درک مناسب از شرایط جامعه دارد، نشاط و سرور مفهوم و معنایی خاص دارد که نمیتوان درپازل کنونی جامعه ایران آن را جای داد، شادی و سرور ونشاط از ریشه ای بنام امید جوانه میزند که اینک چون دّر گرانبهایی قابل دسترسی نیست. بسیاری از جوانان و باصطلاح نسل زد که هرچه در درون ذهن خود می گردند و می چرخند چیزی بنام امید نمی یابد. نسلهای قدیمی تر که بر خط فقر تکیه زده اند نیز حساب شان مشخص و معلوم است. جالب اما اینکه باز این مردم هستند که باید تحمل کنند و دائم سقف تاب آوری خود را بالاتر ببرند. اما چه کسی میپرسد که چگونه میتوان فشار را از دوش آنان کمتر کرد ، برخی مدیران کلان کشورمان عادت کرده اند که آسانترین راه را برگزینند و آن انداختن توپ در زمین مردم است، بدون لمس واقعیات کشور و جامعه شعارها و رجز خوانی های طلایی سرمشق می دهند ، واقعیت این است تا مانند مردم زندگی نکنی و با مشکلاتشان آشنا نشوی و در آنها حل نگردی نمی توانی درد و فشار مردم را کمتر کنی چون آنقدر متنعم هستی که نه میفهمی گوشت بالای یک میلیون تومانی و لبنیات در حال صعود قیمتهایش و درد مسکن و اجاره بها و حقوقهای ثابت و بسیار اندک، ورشکستگی در انرژی و آب و گاز و جنگ و تورم و صندوقهای بیمه بازنشستگی ورشکسته و قیمت طلا و ارز و هزار گیر و گور دیگر، ندانی که مردم کشورت درچه شرایطی زندگی می کنند تا این ماه شان را باهر بدبختی شده به ماه دیگر بچسبانند. چرا نمی توانید جلوی تولید نارضایتی های جدید را بگیرید؟ برخی تصمیمات درشرایط عادی منطقی هستند اما در شرایط بحران خشم عمومی را به شدت بالا میبرند. باید به مردم نشانه هایی از تغییر و اصلاح را رونمایی کرد و بعد انتظار تاب آوری داشت. باید فضای اجتماعی ‌کشور را کمتر تحریک کرد تا حساسیتها نسبت به سبک زندگی مردم که از حقوق اولیه آنان است را به حداقل رساند، جامعه در شرایط فشار باید فضای تنفس  داشته باشد. چرا رسانه های خاص ما از تولید اضطراب و تشویش دوری نمیکنند. باید از آینده یک چشم انداز قابل باور ساخت و از رویا فروشی به آنان دست کشید، جامعه زمانی امیدوار میشود که نشانه های واقعی تغییر را احساس کند نه اینکه بجای آن درب گاوصندوق تغییرات را شش قفله نمود…!!!