وبسایت روزنامه امروز خراسان جنوبی
در جغرافیای گسترده خراسان جنوبی، جایی که مرزهای سیاسی میان استانها گاهی در میان تپهها و دشتهای وسیع گم میشدند، سالها تداخل پلاکها و اختلافات مرزی به معنای خلأ قانونی و باز شدن درهای تصرف غیرقانونی بود. اما اکنون این استان با یک جهش اداری و فنی، موفق شد پیچیدهترین گرههای ثبتی اراضی انفالی را بگشاید و به عنوان نخستین استان کشور، معمای پلاکهای هممرز با استانهای مجاور را بهطور کامل حل کند.
جراحی دقیق تداخلات مرزی
خراسان جنوبی با وسعتی نزدیک به ۱۵ میلیون هکتار، سومین استان بزرگ ایران است و همین گستردگی، مدیریت اراضی ملی در مناطق مرزی را به چالشی استراتژیک تبدیل کرده بود. آقای چاوشان، رئیس اداره ممیزی و حدنگاری ادارهکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان، از تحولی خبر داد که در آن ۷۸ پلاک اجرایی که سالها درگیر تداخلات ثبتی بودند، اکنون تعیین تکلیف شدهاند.
بیشترین حجم این چالشها در مرز مشترک با خراسان رضوی بود، جایی که ۵۰ فقره پلاک دچار اختلاف بود. این تداخلات نه تنها مانع از مدیریت بهینه منابع طبیعی میشد، بلکه پتانسیل تبدیل شدن به درگیریهای محلی و حقوقی را داشت.
رهیافت کاداستر و رویکرد عرفی
آنچه این دستاورد را از یک عملیات اداری ساده متمایز میکند، ترکیب «دقت تکنولوژیک» و «حکمت محلی» است. در این پروژه، صرفاً به نقشههای خشک اتکاء داده نشد؛ بلکه در کنار مرزهای سیاسی و ثبتی، «حدود عرفی» و پذیرفتهشده توسط بزرگان و معتمدان محلی نیز وارد معادلات شد. این رویکرد باعث شد تا اسناد مالکیت تکبرگی صادر شده، نهتنها از نظر قانونی، بلکه از نظر اجتماعی نیز مورد پذیرش قرار گیرد و هرگونه زمینهی اعتراض در آینده از بین برود.
تثبیت حاکمیتی بر خاک
تحلیل این اقدام نشان میدهد که دریافت اسناد تکبرگی برای اراضی ملی، در واقع نوعی «تثبیت حاکمیت» بر منابع طبیعی است. وقتی یک پلاک زمین در مرز دو استان قرار دارد و تکلیف آن مشخص نیست، نظارت بر آن دشوار میشود. اما اکنون با تبدیل این اراضی به اسناد تکبرگی، دولت در برابر هرگونه دستاندازی یا تصرف غیرقانونی، یک سند قانونی و قطعی در دست دارد.
چشماندازی برای مدیریت جامع
این موفقیت، پیشرانی برای اجرای کامل طرح کاداستر اراضی ملی و دولتی در سراسر کشور است. وقتی یکی از وسیعترین استانها بتواند تداخلات مرزی خود را با استانهای مجاور به صفر برساند، الگویی برای سایر استانهای کشور ایجاد شده است تا از فضای تداخل و ابهام به فضای شفافیت و سند منتقل شوند.
این اقدام را میتوان عبوری از «بروکراسی سنتی» به «مدیریت مدرن اراضی» دانست؛ جایی که نظم دادن به خطوط روی نقشه، در واقع نظم بخشیدن به مدیریت منابع طبیعی و پیشگیری از هرگونه هرجومرج در مالکیت اراضی ملی است.
این موفقیت در تثبیت مرزهای سبز، نقطه پایان یک پرونده اداری نیست، پرسشی عمیقتردر خود دارد، اینکه آیا این شفافیتِ روی کاغذ، میتواند سدی در برابر اشتیاق دیرینه برای تصرف اراضی ملی باشد یا اینکه در دنیای پیچیده مالکیتها، سند تکبرگی تنها لایهای جدید از یک بازی قدیمی است؟ حالا باید دید این نظم هندسی در نقشهها، چگونه با واقعیتهای متلاطم زمین و ادعاهای ریشهدار محلی روبهرو خواهد شد؛ جایی که حقیقت، همیشه فراتر از خطوط سیاه و سفیدِ روی یک سند رسمی است.
