سرمقاله – چرا ایران ؟!!!

امروز خراسان جنوبی – محمدراعی فرد

باید پرسید و فکر کرد چرا آمریکا نتوانسته به کوبا که با آن تنها ۱۵۰ کیلومتر فاصله دارد حمله کند ولی از آن سوی دنیا ده هزار کیلومتر را طی کرده تا به ایران که هزاران برابر کوبا امکانات اقتصادی و نظامی دارد حمله کند و چرا فکر می کند که می تواند در این حمله موفق شود؟ و چرا در این حمله و امکان موفقیت آن تردید دارد؟ هم این عزم برای حمله و هم تردید در موفقیت آمیز بودن آن را باید درون واقعیت جامعه ایران درک کرد. واقعیت این است که مردم ایران باوجود همه ی فشاری که ضدانقلاب نفوذی  و الیگارش ها و مافیاها به مردم وارد کرده اند هنوز زانو نزده اند و از استقلال کشور خود حمایت می کنند. تردید ها و دودلی های آمریکا برای حمله به ایران در این جاست و برای آن که بتواند حمله ی موفقی به ایران انجام دهد، باید مطمئن شود که این مقاومت شکسته است. بنابراین، سرنوشت حمله به ایران در داخل ایران تعیین می شودنه در هیچ مذاکراتی. مذاکرات خود نمادی از این وضعیت  داخلی است. آمریکا از طریق صندوق بین المللی پول و کارگزاران خود در ایران پایش را روی گلوی مردم گذاشته تا آن ها راوادار به تسلیم کند. باید کار به جایی برسد که برای اکثریت مردم، ایران کشوری باشد که در آن نه حق مسکن، نه بهداشت، نه آموزش دارند. باید جوان هایشان بی آینده باشند، بازنشستگان آن بی حامی و بی سرپناه، باید فرزندان شان گرسنگی را تحمل کنند. باید دفاع از ایران مترادف شود با دفاع از منافع یک مشت الیگارش و مافیا و صاحبان بزرگ ترین ثروت ها و افزایش روزبه روز فاصله طبقاتی؛ نظامی که هیچ کس به خاطر آن حاضر نیست به میدان بیاید. آمریکا در مورد آن یقین ندارد که اگر داشت همین امروز به ایران حمله می کرد. چشم امید آمریکا به علائم و نشانه هایی است که از داخل ایران می رسد و هم چنین به کارگزاران صندوق بین المللی پول در ایران و اثرگذاری پیامدهای جراحی اقتصادی قبلی و در صورت لزوم جراحی های بعدی است. جراحی هایی که هیچ گاه شامل الیگارش ها، مافیاها، صاحبان بانک های خصوصی، ابربدهکاران بانکی، تراستی ها و صادرکنندگانی که ارزحاصل از صدور منابع خام متعلق به ملت را به کشور بر نمی گردانند نمی شود. امروز برخی کارگزاران صندوق بین المللی پول در ایران سیاستگذاری اقتصادی را به دست گرفته اند و با شوک ها و جراحی های پیاپی مردم را آماده ی زانو زدن دربرابر آمریکا و صرف نظر کردن از خواست استقلال کشور می کنند. نبرد برای حفظ و بقا و تمامیت سرزمینی ایران از مسیر مبارزه با صندوق بین المللی پول، کارگزاران ایرانی آن و الیگارش ها و مافیاهای حامیان آن ها عبور می کند. قدرت نظامی و مذاکره زمانی دارای معنا و اعتبار است که این پشتوانه ی داخلی محکم شده باشد…!!!