سرمقاله – بوی مهرِگران درهوای بلاتکلیفی…!!!

امروز خراسان جنوبی – محمدراعی فرد
شمیم و بوی مهر امسال بوی گچ وتخته نیست، بوی سفارشهای ناتمام ثبت نام است و پیامهایی که شبانه درگروه مدرسه بالا و پائین می شود و کسی پاسخ روشنی نمی دهد. مهرمی آید ، اما هنوز نمیدانیم سال در کلاسهای پرآغاز می شود یا پشت صفحات خاموش خانه، تقویم جلو رفته اما تصمیمها بسیار عقب مانده اند. خانواده میان دو ترس گرفتار است، بیم امنیت فرزندی که هرصبح راهی مدرسه می شود و ترس از عقب ماندگی او اگر درخانه بماند!! آدمی که تکلیف اش با فردا روشن نیست ، بهترین انرژی اش را صرف غلبه برنگرانی میکند و ماههای آغازین سال بی آنکه درسی داده شود می سوزد. تصمیم معلق ، در آمار ثبت نام به تعویق می نشیند و بازار آموزش خانگی گرم میشود و خانواده ای که زیر فشار هزینه ها می رود کم کم صرفه را به آموزش ترجیح می دهد. نتیجه مدرسه ای است که جمعیت اش از سر اجبار کوچک شده و ترک تحصیل از یک انتخاب به ناچاری بدل می شود، ناچاریی که با بخشنامه و مصاحبه تلویزیونی درمان نمی شود. مهرماه نباید آزمون توان مالی خانواده ها باشد، آموزش زمانی واقعا رایگان است که هزینه دسترسی به آن ، خانواده را از تامین ضروری نیازهایش باز ندارد و این در شرایطی است که تورم سالانه در خوشبینانه ترین حالت به ۶۲درصد رسیده است و تورم نقطه به نقطه به حدود ۸۹ درصد رسیده است. بازگشایی مدارس برای اکثریت خانواده ها فقط یک رویداد آموزشی نیست ، فشار اقتصادی تازه ای است. وقتی خانواده ای میان تامین نیازهای ضروری زندگی و هزینه های مدرسه فرزندش گرفتار می شود، مسئله دیگر گرانی نیست ، مسئله دسترسی عادلانه به آموزش است. هزینه مدرسه فقط شهریه نیست. سرویس ، لباس ، کیف وکفش ولوازم التحریر هرکدام بخشی از درآمدخانواده را مصرف میکنند و این درحالی است که درآمدها همپای هزینه های زندگی رشد نکرده اند. این فشار اقتصادی را نمی توان از مسئله بازماندن کودکان از تحصیل جداکرد. براساس آمارهای منتشرشده ۱۴۱هزار و۸۳۷ کودک ۶ تا ۱۱ساله خارج ازمدرسه اند و فقر اقتصادی از مهمترین عوامل این وضع بوجود آمده است. واقعیات اقتصادی و تورم لجام گسیخته را نه می توان کتمان کرد و نه از زیر بار مسئولیت آن شانه خالی کرد، طرح های مقطعی و همایشها وگردهمایی های جذب کمک های مردمی هیچ درد اساسی آموزش و پرورش ما را حل نمیکند و تنها چون قرص مسکنی است که زود اثرش را از دست می دهد. گرداب فشارهای اقتصادی چون سیاه چاله ای بسیاری از خانواده ها را در خود فروکشیده است، آموزش رایگان بدون عدالت آموزشی طنز تلخی است که نمیشود به راحتی از کنار آن عبور کرد و آن را چون بسیاری از غده های چرکین پردرد عادی سازی نمود…!!!