به گزارش همشهری بامداد دهم مهرماه امسال ساکنان خیابانی واقع در جنوب شرق پایتخت با دیدن شعله های آتشی که از خانه همسایه زبانه می کشید، با آتش نشانی تماس گرفتند و درخواست کمک کردند. طولی نکشید که آتش نشانان در محل حاضر شدند اما شدت حریق به قدری بالا بود که عملیات اطفای حریق ساعت‌ها به طول انجامید.

دود غلیظی فضای ساختمان را فرا گرفته بود و نیروهای امدادی پس از مهار شعله‌ها، پیکرهای سه نفر از ساکنان را از میان آتش و آوار سوخته خارج کردند.

مرگ صاحبخانه

در بررسی های اولیه مشخص شد، مرد ۷۰ ساله‌ای که صاحب‌خانه بود، به دلیل سوختگی شدید، جان خود را در همان دقایق نخست از دست داده بود. اما دختر ۳۷ ساله او و نوه ۹ ساله‌اش که دچار سوختگی‌های شدیدی شده بودند، زنده بودند و به سرعت توسط اورژانس به بیمارستان سوانح و سوختگی منتقل شدند تا تحت درمان قرار بگیرند. علاوه بر خسارات جانی، خودروی دنا پلاس زن جوان که در پارکینگ پارک شده بود نیز به صورت کامل در آتش سوخته بود …

ورود تیم جنایی به پرونده قتل عمد

بررسی های اولیه توسط کارشناسان آتش نشانانی، ‌نشان داد که این حریق، عمدی بوده است. در این شرایط گزارش این حادثه مرگبار به بازپرس ویژه قتل اعلام شد و به دستور او، تیمی از کارآگاهان اداره دهم پلیس آگاهی تهران ماموریت یافتند تا ابعاد پنهان این فاجعه را بررسی کنند.

کارآگاهان در ادامه تحقیقات خود به حقایق تازه ای دست یافتند. یافته های کار آگاهان جنایی نشان می داد که دختر ۳۷ ساله مقتول، چند روز پیش از حادثه به همراه دختر ۹ ساله‌اش به خانه پدری پناه آورده بود. او مدت ها بود که با همسرش دچار اختلاف شدید شده و تصمیم به جدایی گرفته بود.

مرد کینه‌جو

هرچه روند تحقیقات جلوتر پیش می رفت، ابعاد تازه ای از این حادثه هولناک، فاش می شد. تحقیقات نشان می داد که تصمیم زن جوان برای جدایی، آتش کینه‌ای عمیق را در دل شوهر ۴۰ ساله روشن کرده بود. این مرد پس از آن‌که همسرش قهر کرد و به خانه پدری بازگشت، مدام او و خانواده‌اش را تهدید می‌کرد که اگر به رابطه بازنگردد، روزگارشان را سیاه خواهد کرد. حتی در چند مرحله پیامک های تهدید آمیز برای همسرش ارسال کرده بود تا او را به زندگی برگرداند. از سوی دیگر بررسی‌های دوربین‌های مداربسته اطراف محل حادثه نشان داد که شب حادثه، فردی با چهره‌ای پوشیده و در دست داشتن یک ظرف، به محل سکونت پدرزنش نزدیک شده و پس از ریختن بنزین بر روی ورودی خانه، کبریت را کشیده و به سرعت متواری شده است.

آخرین دست نوشته

با سرنخ های به دست آمده و تکمیل اطلاعات، دستور بازداشت همسر زن جوان صادر و با انجام بررسی ها مخفیگاه متهم در یکی از محله های جنوب پایتخت شناسایی شد.

سرانجام صبح هجدهم مهرماه، کارآگاهان اداره دهم با مجوز قضایی وارد خانه متهم شدند اما با پیکربی جان مرد آتش افروز مواجه شدند. جسد او در سالن پذیرایی افتاده و در کنار او، چند بسته قرص به چشم می خورد. این مسئله نشان می داد که قاتل با خوردن مقدار زیادی قرص به زندگی خودش پایان داده است. از سوی دیگر جسد متعفن شده و به گفته پزشکی قانونی حدود ۸ روز از مرگ می گذشت. این یعنی قاتل پس از آنکه خانه پدرزنش را به آتش کشیده با تصور اینکه پدرزن، همسر و دختر خردسال جان باخته، به خانه خود بازگشته و به زندگی خودش پایان داده است.

در بازرسی تخصصی از اتاق متهم، کارآگاهان یک دست‌نوشته برجای‌مانده از وی کشف کردند؛ آخرین نامه ای که مرد جنایتکار بعد از جنایت و قبل از خودکشی نوشته بود. او نوشته بود که دیوانه وار عاشق زن جوان بوده و تحمل جدایی و شنیدن نه از او را نداشته است.

او صراحتا اعتراف کرده بود وقتی زن اعلام کرد دیگر قصد ادامه این زندگی را ندارد و خانه را ترک کرد، کنترل اعصابش را از دست داده و برای انتقام، بنزین به دست به خانه پدرزنش رفته تا آنجا را به آتش بکشد.

با انجام تحقیقات میدانی در صحنه جرم، بازپرس دستور انتقال جسد مرد جوان به پزشکی قانونی را صادر کرد. از سوی دیگر تحقیقات در این پرونده برای افشای زوایای پنهان آن ادامه دارد.

 نخستین برگ این پرونده جنایی، سی ام شهریور سال ۱۴۰۱ ورق خورد. در آن زمان گزارش قتل مردی جوان به تیم جنایی پایتخت اعلام شد. مقتول مردی میانسال بود که با ضربات چاقو به قتل رسیده و جسدش در حاشیه پارکی واقع در جنوب تهران پیدا شده بود.

در نخستین گام، تحقیقات جنایی بر روی شناسایی هویت قربانی متمرکز شد که با بررسی پرونده افراد گمشده، راز این معما، فاش شد. مقتول مرد میانسالی بود که پسر وی، روز قبل گزارش ناپدید شدن وی را به پلیس اعلام کرده بود و طبق گفته او، پدرش آخرین بار با یکی از دوستانش به نام حمید قرار داشته است. در این شرایط دستور بازداشت حمید صادر شد و او در بازجویی ها اسرار قتل دوستش را فاش کرد.

او گفت: من و مقتول با یکدیگر دوست بودیم و رفت وآمد داشتیم. آخرین بار بخشی از وسایل او را به امانت گرفتم. تعدادی از وسیله های او عتیقه و قدیمی بود. اما وسایل را گم کرده بودم و دوستم تصور می کرد وسایلش را دزدیده ام. بر سر این موضوع، مدام با هم درگیری و مشاجره داشتیم تا اینکه روز حادثه وقتی بحث بالا گرفت با چاقو، ضرباتی به او زدم. سپس جسد را داخل گونی انداختم و در حاشیه پارک رها کردم اما از آن روز به بعد از شدت عذاب وجدان نمی توانستم زندگی کنم. حالا هم به شدت پشیمانم.