شهیدِ خیابان، فرزندِ بیرجند

چهلم یعنی نقطه، سر خط. همیشه همین بوده است در فرهنگ شیعی، اربعین همه نگاه ها را به عاشورا برمی گرداند و قدم ها را به سوی کربلا نظم می دهد. در فرهنگ زیسته ایرانی هم چهلم، یک موقف است. یک فرصت برای تأمل. تأمل در راه رفته و در مسیری که باید رفت. سوگ ها، چله دارند. شهادت ها در چهلمین روز، از نو بازخوانی و گرامی داشته می شوند. ما هم امروز در یک چله هستیم. در چهلمین روز شهادتِ «شهدای خیابان» که برای عزت و سربلندی ایران، با پرچم ایستادند و در پرچم به خون غلطیدند. واقعه در مشهد الرضا(ع) ثبت شد. در بلوار اقبال در حاشیه وکیل آباد اما یک چهارم شهدای واقعه، ریشه در بیرجند و تربیت خراسان جنوبی داشت. «شهید زهرا امینی نیا» هم ریشه در این دیار و مشخصاً روستای «نوغابِ افضل آباد» داشت و هم سال ها در بیرجند زندگی کرده بود. همین ریشه و همین زیست طولانی مدت، خُلق و خویش را بیرجندی بار آورده بود. مهربان، پر سخاوت، صبور، قانع، بخشنده، دست گیر، گره گشا و همه ویژگی های مثبتی که جزئی از فرهنگ خراسان جنوبی است. او پروده مکتب پدری بود که هم روحانی بود هم معلم. معلمی که روحانیت را زندگی می کند باید هم که «شهید پرور» باشد. حجت‌الاسلام و المسلمین، حاج شیخ حسین امینی نیا، آنچه از مکتب اهل بیت آموخته بود را می کوشید به رفتار تبدیل کند. اخلاق فرآوری شده بر اساس مدل امامت بود که او را به الگویی از تواضع و کرامت تبدیل کرده بود. شهید امینی را مادری بود که در فضیلت ترجمه حاج شیخ بود. همان طور کرامت کردار و مؤمن رفتار. کار را بی منت انجام می داد. کمک را بی تقاضا رقم می زد. هرجا پایش می رسید، دستش به کمک بلند می شد. از چنین پدر و مادری باید هم که دختری زاده می شد چون «شهید زهرا امینی‌نیا». او زیبایی هایی که پدر از مکتب اهل بیت برایش می خواند را سرمشق می گرفت و مشق می کرد. دفتر زندگی اش با خط هایی پُر شده بود که هر روز زیباتر می شد. همین«خطِ» زیبا بود که «خالِ» شهادت را بر پیشانی اش نشاند چه برای شهید شدن باید شهید زیست.«شرط شهید شدن، شهید بودن است.» که شهید سلیمانی می گفت را ما در «زهرا» خانم می دیدیم. او چون فامیلش«امین»ی بود که اخلاق دینی را به جان امانت داری می کرد. «نیا»یش و تبار اجدادی اش هم شرح همین امانت داری بودند. او در هیئت «همسر»، همراهِ «مرد»ی شد که به خدمت نظام، جامه «انتظام» پوشیده بود. برای خویش تکلیف سربازی را نه در دو سال که در همه عمر تعریف کرده بود. زهرا خانم هم همراه و پشتوانه «محمدآقا» بود. مثل همه زنان بزرگ ایران که در وقت خطر، خاکریز می شوند تا همسرشان را در رزم با دشمن پشتیبان باشند. باری، چهلم، نقطه پایان نیست که شهید را باید همیشه از سر خط خواند. چهلم شهدای خیابان هم، آغازی است بر استقامت یک ملت برای دفاع از یک تاریخ. تاریخی که با خون شهید هویت یافته است.