وبسایت روزنامه امروز خراسان جنوبی
مرگ دانشجوی نخبه اهل روستای درمیان در خراسان جنوبی، یک پرونده جنایی ساده نیست بلکه آینه‌ای بود که رخسار زشت امنیت شهری و حفره‌های عمیق مدیریتی را به نمایش گذاشت. امیرمحمد خالقی، در مسیر بازگشت به خوابگاه و در قلب پایتخت، در کوچه‌ای که سال‌ها بستر خفت‌گیری و ترس برای دانشجویان بود، به قیمت خونش، بهای بی‌توجهی مسئولان پرداخت. اما تلخی این تراژدی به اینجا ختم نشد؛ چرا که گذشت خانواده از قصاص که باید به عنوان نمادی از بخشش و انسانیت ثبت می‌شد، اکنون به گفته برادر مقتول، در پیچ و خم بروکراسی اداری و وعده‌های توخالی مسئولان، به یک انتظار فرسایشی و دردناک تبدیل شده و شروط این بخشش هنوز عملی نشده است.
مرز باریک بخشش و عدالت
زمانی که خانواده امیرمحمد خالقی تصمیم گرفتند از حق قصاص متهم اصلی یعنی احمدرضا بگذرند، هدف آن‌ها نه تجارت بر روی خون فرزندشان، بلکه تبدیل این فقدان جبران‌ناپذیر به یک میراث ماندگار برای دیگران بود. اما نکته‌ای که در لایه‌های این بخشش نهفته است، تفکیک دقیق میان خون و جرم است. خانواده مقتول در حالی از قصاص گذشتند که از مجازات‌های مربوط به سرقت دست نکشیدند. این یعنی آن‌ها در عین گذشت انسانی، بر لزوم اجرای عدالت قانونی برای جنبه‌های دیگر جرم تاکید داشتند. این رویکرد نشان می‌دهد که بخشش در خانواده خالقی، نه از روی ضعف و نه به دلیل نادیده گرفتن جرم، بلکه یک تصمیم آگاهانه برای تعالی بود. با این حال، همین گذشت بزرگ، اکنون به دلیل عدم اجرای تعهدات متقابل، به زخمی باز تبدیل شده است.
روستای درمیان در انتظار
روستای درمیان در خراسان جنوبی، جایی که امیرمحمد ریشه داشت و حالا قرار است نامش را بر پیشانی یک سالن ورزشی ببینند، همچنان در سکوتی غم‌انگیز است. فاصله ۱۷ کیلومتری این روستا تا مرکز شهر، نشان‌دهنده انزوای امکانات ورزشی برای جوانانی است که امیرمحمد می‌توانست با توانایی اش راه نجاتی برایشان بیابد. وقتی برادر او در گفتگو با رسانه ها از عدم پرداخت مبالغ توسط خانواده متهم و بی‌توجهی مددکاری کانون اصلاح و تربیت می‌گوید، در واقع از شکاف عمیق میان شعارهای اصلاحی و واقعیت‌های اجرایی پرده برمی دارد. فونداسیونی که ریخته نشده و نقشه‌ای که کشیده نشده، تنها گواه این است که برای برخی مسئولان، بخشش خانواده مقتول تنها یک خبر برای آرشیو است و نه تعهدی اخلاقی که باید با جدیت دنبال شود.
آرزوهای بلاتکلیف دانشگاهی
دانشگاه تهران، جایی که قرار بود امیرمحمد آینده‌ای درخشان را در آن رقم بزند، اکنون به جای آنکه نام او را در یکی از سالن‌ها یا فضاهای آموزشی خود ثبت کند، او را در خاطرات محوی از اعتراضات دانشجویی رها کرده است. وعده‌های مسئولان دانشگاه در روزهای اول حادثه، زمانی که خشم دانشجویان از نبود امنیت به اوج رسیده بود، حالا به سردی زمستان‌های تهران درآمده است. نامگذاری یک فضا به نام دانشجویی که قربانی نبود امنیت در محیط دانشگاه شد، کمترین اقدام برای عذرخواهی سیستم از این اتفاق بود، اما گویا بروکراسی اداری دانشگاه، سنگین‌تر از آن است که اجازه دهد نام یک قربانی بر روی یک تابلوی کوچک ثبت شود.
امنیت بعد از خون
یکی از تکان‌دهنده‌ترین بخش‌های این پرونده، اعتراف به وضعیت امنیتی محل وقوع حادثه است. کوچه‌ای که امیرمحمد در آن به خاک افتاد، سال‌ها به عنوان کانون خفت‌گیری شناخته می‌شد. نصب دوربین‌ها، استقرار کانکس پلیس و تامین روشنایی، اقداماتی است که باید پیش از ریختن اولین قطره خون انجام می‌شد، نه پس از آن. این یک الگوی تکراری و شوم در مدیریت شهری است که در آن، خون شهروندان به عنوان پیش‌شرطی برای بهبود زیرساخت‌های امنیتی عمل می‌کند. اگر این اقدامات ساده امنیتی پیش از ۲۴ بهمن ۱۴۰۳ انجام شده بود، شاید امروز امیرمحمد در کلاس‌های درس بود نه در دفتر خاطرات غم‌انگیز برادرش.
وعده‌های توخالی
ساخت مدرسه‌ای به نام امیرمحمد که قرار بود تا مهرماه سال گذشته آماده شود، اکنون به نمادی از ناکارآمدی اداری تبدیل شده است. وقتی یک پروژه آموزشی درگیر مراحل اداری می‌شود و وعده ساخت مجتمع آموزشی در مرکز استان به فراموشی سپرده می‌شود، در واقع اعتبار نظام اجرایی در برابر خانواده‌ای که از حق قصاص گذشته است، زیر سؤال می‌رود. این وضعیت نشان می‌دهد که در ساختار اداری ما، سرعت در تنبیه و مجازات بالاست اما سرعت در جبران و تکریم، به کندترین حد ممکن رسیده است. خانواده خالقی با بخشش خود، فرصتی طلایی برای نمایش عدالت و انسانیت به دستگاه‌ها دادند، اما دستگاه‌ها این فرصت را با اهمال‌کاری هدر دادند.
سایه کانون اصلاح و تربیت
حضور متهم در کانون اصلاح و تربیت و عدم پیگیری پرداخت‌های مقرر شده توسط خانواده او، نشان‌دهنده این است که فرآیند جبران خسارت در پرونده‌های جنایی، فاقد یک سازوکار نظارتی دقیق است. وقتی مددکاری و دادسرای جنایی نمی‌توانند تضمین کنند که وعده‌های داده شده در زمان مقرر اجرا شود، در واقع اعتبار قراردادهای گذشت را تخریب می‌کنند. این بی‌نظمی باعث می‌شود که در آینده، خانواده‌های قربانی با تردید بیشتری به موضوع بخشش بنگرند، چرا که می‌بینند گذشت آن‌ها نه به آرامش منجر شده و نه به تحقق اهدافی که برای یاد عزیزانشان داشتند.
جنایت دوم؛ فراموشی
جنایت اول، ضربات چاقویی بود که جان دانشجویی جوان را گرفت، اما جنایت دوم، فراموشی سیستماتیک وعده‌های داده شده به خانواده اوست. وقتی نامگذاری یک کوچه یا ساخت یک سالن ورزشی به یک معضل اداری تبدیل می‌شود، در واقع جامعه و مسئولان در حال تکرار همان بی‌توجهی هستند که منجر به قتل شد. امیرمحمد خالقی تنها قربانی یک خفت‌گیر نبود، بلکه قربانی زنجیره‌ای از اهمال‌ها بود؛ از نبود روشنایی در کوچه تا نبود اراده در اتاق‌های اداری برای اجرای وعده‌ها.
سرمایه‌ای به نام بخشش
بخششی که خانواده خالقی انجام داد، یک سرمایه اخلاقی بزرگ برای جامعه بود. آن‌ها خواستند مرگ فرزندشان به جای نفرت، بذر امید و امکانات را در دل روستایی محروم و محیط‌های آموزشی بکارد. اما این سرمایه اکنون در حال تبخیر شدن در فضای خاکستری ادارات است. هر روزی که آن سالن ورزشی ساخته نمی‌شود و هر ساعتی که نام امیرمحمد در دانشگاه تهران ثبت نمی‌شود، زخم دل بازماندگان عمیق‌تر می‌شود و معنای بخشش را از یک تعالی انسانی به یک حسرت تلخ تبدیل می‌کند.
تضاد میان قانون و تعهد
در حالی که متهم اصلی همچنان باید مجازات‌های مربوط به سرقت را تحمل کند و قانون در این بخش مسیر خود را می‌رود، تعهدات اخلاقی و اجتماعی که در سایه گذشت از قصاص شکل گرفت، به کلی متوقف شده است. این تضاد نشان می‌دهد که سیستم قضایی و اجرایی در اجرای احکام تنبیهی بسیار سریع است، اما در اجرای تعهدات جبرانی دچار فلج اداری می‌شود. وقتی خانواده‌ای از حق قانونی خود برای قصاص می‌گذرد، این عمل یک قرارداد اجتماعی میان آن‌ها و جامعه است که هرگونه کم کاری در اجرای شروط آن، در واقع خیانت به این قرارداد انسانی است.
پایان باز یک تراژدی
پرونده قضایی امیرمحمد خالقی شاید بسته شده باشد و متهم از قصاص نجات یافته باشد، اما پرونده انسانی و اجتماعی این حادثه هنوز در ابتدای راه است. تا زمانی که سالن ورزشی روستای درمیان بنا نشود و نام او در محیط‌های آموزشی جاری نگردد، این تراژدی پایان نیافته است. حقیقت تلخ این است که گویی در آن شهر، امنیت با خون تامین می‌شود و عدالت در پیچ و خم بروکراسی گم می‌گردد. داستان امیرمحمد، داستان تمام جوانانی است که در فاصله چند قدمی خانه یا خوابگاه، با مرگ مواجه شدند چون کسی نبود که پیش از وقوع حادثه، یک لامپ در کوچه نصب کند یا یک دوربین روی دیوار بگذارد. اکنون تنها چیزی که باقی مانده، جنگ برادر مقتول با کاغذها و مهرهاست تا شاید بتواند از خاک سرد گور عزیزشان، گلی از امکانات آموزشی و ورزشی برای دیگران برویاند. پایداری این خانواده در مطالبه حقوق معنوی امیرمحمد، در واقع تلاشی است برای اینکه مرگ او بیهوده نباشد و یادش را از غبار فراموشی نجات دهد.
