سرمقاله – موریانه های نامرئی…!!!

امروز راسان جنوبی – محمدراعی فرد
گاه باید شک کرد به کسانی که می بینند و می دانند اما مصلحت میدانند که نه ببینند و نه بدانند ، عادت کرده اند به سفسطه بافی و تحلیلها وپاسخ هایی که نه اقناع میکند و نه روح بی اعتمادی جامعه را اشباع. قبل از جنگ‌ دوازده روزه و متعاقب آن جنگ ۴۰ روزه یا جنگ رمضان بارها نوشتیم و التماس کردیم که چرا و چگونه و با چه انگیزه و طرحی ناگهان مرزهای ایران با افغانستان تبدیل به یک اتوبان بی خطر شد که میلیونها افغانی چون سیل در نقاط مختلف کشور سرازیر شدند. سازمان جهانی مهاجرت قوانین بسیار سختی را برای تمامی کشورها وضع کرده و در آن با توجه به شرایط اقلیمی و اقتصادی کشورهای عضو سهمیه هایی را درنظر گرفته است . مرز ایران باافغانستان شامل چند استان میشود که بسیارهم طولانی است ، حضور تعداد معینی از مردم این دیار با توجه به قوانین کشورمان حق تردد و ماندگاری در آن را دارند که از رژیم قبل تاکنون نیز ادامه داشته و مهاجران افغانستان زندگی مسالمت آمیز و زیست انسانی قابل قبولی داشته اند . اما هجوم سرسام آور و اجازه ورود فله ای به آنان برای ورود به کشور آن هم دربحبوحه جنگ و اقثصاد درهم فرو ریخته جای پرسش بزرگی را برجای گذاشت که تاکنون هیچ پاسخ مستدلی دریافت نشده است.این حجم از مهاجرت پذیری شاید در جهان بی سابقه باشد ، درحالی که مردم زیربار فشارهای اقتصادی کمرشکسته اند سیر کردن شکم میلیونها مهاجری که بدون رعایت قانون و چراغ سبزی که به آنان داده شده بود فشار مضاعفی را بر مردم کشور وارد خواهند کرد ضمن اینکه به لحاظ امنیتی مواردبسیاری ثبت وضبط گردید که چه جنایاتی و چه همکاری با دشمن در طول دوجنگ اخیر بوجود آمد. پس از این همه داغ و فشار ، دولت چهاردهم تصمیم به اخراج آن هجمه عظیم گردید که به موفقیت بزرگی هم دست نیافت و هنوز تعداد بیشماری از مهاجرین کشور افغانستان در کل کشور پراکنده شده اند که قابل شناسایی و دستگیری برای اخراج نیستند. امنیت کشور را نمیشود به ثمن بخس به حراج گذاشت ، رژیم حاکم برافغانستان هنوز سهمیه آب هیرمند را به ایران اختصاص نداده و همواره چوب لای چرخ گذاشته است . اینک خبر میرسد که باز هجوم دیگری در راه است و این زنگ خطر و صدای ناقوس بزرگی است که دراین شرایط تن میلرزاند. به هوش باشیم که بجای بخشیدن زمین به طالبان برای سرمایه گذاری در چابهار آن هم درمجموع ۱۱۰ هکتار آگاه باشیم که آمریکا میلیاردها دلار تسلیحات پیشرفته را درافغانستان برای خوش آمد آنان بر جای نگذاشت بدون آنکه آنها را معدوم کند ، آنان طرح ها و نقشه های شان چون ما روزانه نیست ، سالها برنامه ریزی میکنند تا به وقتش ضربات مهلک ونابود کننده ای را برکشورمان ایران وارد کنند. دریک جنگ زیستی باید به هر حرف و حرکتی شک کرد ، موریانه ها را کسی نمی بیند اما صدای نعره شیر و زوزه کفتاران را همه میشنوند ، اما موریانه ها همه چیز را ازدرون تهی میکنند و ساختمان بزرگی را روی هم میریزند وساکنین اش را زهر مرگ‌می چشانند. اگر مماشات کنیم و به حاکمیت در افغانستان نگوییم که بالای چشم ات ابروست محمد افغان دیگری را بازآفرینی خواهیم کرد.