سرمقاله – اتفاق و یرانگر

امروز خراسان جنوبی / محمدراعی فرد
باور کنید نوشتن در مورد اتفاقاتی که ویرانگرانه کشور را درنوردید بسیارسخت است، هراس و خوف برتو چنگ میزند که چگونه بنویسم که واقعیتهای عیان شده را پنهان نکنم و سعی در عادی سازی شرایط و سپید شویی آن نکنم، هراس دارم ازاین که نکند به ( ن والقلم) خیانتی نابخشودنی کنم و باقیمانده اندک عمر را با وجدانی درهم شکسته و چون مرده ای که فقط بدنش گرم است بگذرانم. اتفاقات دلهره آور پر از خشم را نمی توان در گودال بزرگ فراموشی چال کرد و بر آن خاک ریخت، چه کسی میتواند و چه وجدان بیداری توان دارد که این حجم کشتار را هضم کند و تصور کند که اتفاق مهمی نیفتاده. از اینکه گروهی هدفمند و با برنامه ریزی از اعتراضات به حق مردم که دیگر جان به لب شده بودند، سواستفاده کرده و هم به آتش کشیدند و هم تخریب کردند و هم کشتند و هم کشته شدند شکی نیست. اما باگذشت زمان واقعیات وحقایق روشن خواهد شد. نگارنده حدود پنج سال پیش پسرش را به دلیل بیماری سرطان از دست داد، لذا نیک میداند که از دست دادن فرزند چه زخمی عمیق است که هیچگاه فراموش نمی شود و چه  دآغی بر روح انسانهای جوان از دست داده باقی میگذارد. حجم جان باختگان بنابه اظهارات مسئولین آنقدر زیاد هست که شهرها و خانه های زیادی را به سوگ بنشاند، سوگواری را محدود نکنیم بگذاریم که مردم به درد هم برسند و احساس کنند که پشتیبان دارند و خودشان برهم تکیه کنند. سوگ را نمیشود خاموش کرد و داغدیدگان را مجبورکرد که در دل گریستن کنند. تا درد خانواده های جوان ازدست داده را درک نکنیم به وسعت این دردهای عظیم وباورنکردنی پی نخواهیم برد. این اتفاق و با این ابعاد هیچگاه فراموش نخواهد شد و اگر تدبیری نشود این دردهای روی هم تلمبارشده به فریادهای بزرگ وگوشخراش تر تبدیل خواهد شد.