سرمقاله – قدرت فقط سلاح نیست

امروز خراسان جنوبی _ محمدراعی فرد

این که بگوییم برای ما فرقی نمی‌کند که ترامپ بیاید یا نیاید و یا بایدن و اوباما جزو بچه خوب های دهکده جهانی هستند؛ نشان از سرگردانی و بی سیاستی دارد. مگر می‌شود قایق بی بادبان را در دریای متلاطم امروز جهان را به دست باد سپرد تا قابل هدایت باشد. اگر قرار است که ندانیم با اتفاقات دور و بر مان چگونه راه را با کمترین چاه و چاله بپیماییم؛ معلوم است که هنوز پس از گذر این همه سال نه سیاست آموخته ایم و نه راه را بلدیم. اینکه برای تمام دنیا مهم است که انتخابات آمریکا چه گزینه ای را به عنوان رییس جمهور برمی‌گزیند تا بر مبنای آن سیاست ورزی کنند ولی برای ما اصلاً مهم نیست، این نشان از توانمندی ما نیست. قدرت در جهان امروز فقط سلاح نیست. سلاح مند تر از کره شمالی را سراغ دارید؟ نتیجه؟ مردمی که رییس‌شان بخاطر فقر آنان اشک تمساح می‌ریزد اما برای زنده ماندن برگ درخت می‌خورند. مردمی که هنوز اجازه استفاده از موبایل را ندارند و باید (اون) را در حد پرستش دوست بدارند و برایش دست افشانی و پایکوبی کنند و به شدت از دیدن او بگریند! کره شمالی حتی با داشتن بمب اتم، وضعیت شان همانی خواهد بود که پیش تر گفتیم. در دنیای امروز قدرت تعاریف دیگری دارد؛ ازجمله رضایتمندی مردم از ارکان و حاکمان شان، اعتماد و اعتبار بین آنان، رضایتمندی مردم از زندگی شان، چرخش نخبگان در هردوره تعویض دولت ها بدون تغییر در ارکان جامعه، قانون به عنوان خط قرمز از صدر تا به ذیل، گسترش عدالت اجتماعی به عنوان رکن اساسی، صیانت از آزادی های اجتماعی و آزادی بیان و داشتن جرایدی آزاد و برمبنای اصول صریح قانون اساسی، تفکیک واقعی قوا از یک دیگر. این تعاریف به اضافه قدرت تسلیحاتی و علمی و اقتصادی بسیار قوی یعنی داشتن کشوری قدرتمند که در راه رسیدن به خواسته های مردم اش اصل تعامل را از شعار به عمل در می آورد. آنگاه است که ‌می‌توان از استقلال با قاطعیت نام برد و بر آن صحه گذاشت. این که فقط قدرت را در تولید و یا سلاح خلاصه کنیم امری است تحقیقاً ناشدنی. مگر بدون داشتن مواد اولیه و ارز می توان به قله تولید رسید؟ برای دستیابی به همین دو عامل فرعی همان نیاز به تعامل با جهان بیرون و جامعه درون و خروج از درون پیله خودساخته لازم و بلکه حیاتی است.