سرمقاله – راه اول یا راه دوم؟

امروز خراسان جنوبی _ محمد راعی فرد

می‌توان نشست و دید و انکار کرد. واقعیت‌ها را با شعار درهم آمیخت و پیام نادرست به جامعه داد و بیشتر خود را فریب داد تا جامعه‌ای که از بسیاری قید و بندها رسته است و می‌توان نشست و اندیشید و واقعیت‌ها را شناخت و به درک بهتر دلیل رویدادها روی آورد و فهم وخرد و دور اندیشی را به کاربست. راه نخست ساده و پرهیاهو و بی بازده و زیان بار است و راه دوم؛ میدان را برخرد گشودن و حاشیه امن برای خود و دنیا ساختن است. آن کس که به آینده می‌اندیشد در مسیر دوم گام می گذارد و هرکس که دل بسته شعار و عاشق هیجان است در راه نخست می ماند. راه نخست تبلیغات می‌خواهد و راه دوم تدبیر و خردورزی. در جهان امروزی لشکریان شعار و هیجان در سال‌هایی که گذشت، همه داشته های خود را به میدان آورده و چشم ها را بسته ‌و دهان ها را گشوده و آینده را قربانی درک نادرست خود از واقعیت کرده‌اند تا می‌توانسته‌اند هزینه کرده و خطر و تهدید آفریده‌اند. هیچ گاه به پیامد راه و کار خود نیندیشیده و یا توان اندیشیدن نداشته‌اند و هنوز هم دل بسته رؤیاهایی هستند که در دنیای واقعیت جایی ندارند. البته راهبران آن‌ها به جای رفاه ملتها جیب خود پر کرده و سرمایه ها را به غارت برده اند و همه این هیاهوها و شعارها ‌و جنجال‌ها، فرصت امن تاراج گری را برای آن ها رقم زده است. آنان که دل بسته خرد بودند، رنج بردند، ‌گفتند و شنیده نشدند یا گوشه‌ای نشستند و خاموش ماندند و یا از میدان رانده شدند و فرصت زندگی ساده را هم از دست دادند. اما در دنیای امروز پرده‌ها افتاده‌اند و چشم و گوش مردم بازتر شده و پیوندهای جهانی سطح خواسته های همگانی را ارتقاء بخشیده است. مردم نه به خواست مسئولان، که برپایه اندیشه و آینده‌نگری و درک واقعیت ها از شعار بریده و دل به تغییرات بسته‌اند. راه درست، تن دادن به خواست مردم و گشودن راه تغییرات است. این ساده ترین و کم هزینه ترین گزینه است. نپذیرفتن این راه مشکل آفرین و زیان بار و ویران‌گر است.