سرمقاله – آقایان مسئول…!!!

امروز خراسان جنوبی – محمدراعی فرد

‏آقایان مسوول! جامعه‌ای که به خاطر جنگ، تحریم و محاصره از نظر اقتصادی تحت فشار قرار گرفته، حساس‌تر، عصبی‌تر و آسیب‌پذیرتر می‌شود. کوچک‌ترین تعارض اجتماعی در چنین فضایی هزینه‌ای بسیار بیشتر از شرایط عادی دارد. خانواده‌ای که با تورم، ناامنی شغلی، نگرانی از دارو، مسکن و آینده فرزندان مواجه است، ظرفیت بسیار کمتری برای تحمل تنش‌های جدید دارد. در این نقطه، کیفیت سیاست اجتماعی مستقیماً به ظرفیت کشور برای عبور از بحران مرتبط می‌شود.
باید هر سیاستی را ‌ با یک پرسش ساده سنجید: آیا این سیاست در این لحظه پیوندهای اجتماعی را تقویت می‌کند یا شکاف‌های موجود را فعال‌تر می‌کند؟!
‏بحث‌های هویتی تحریک‌کننده، منازعات فرهنگی مانند جرم‌انگاری گسترده رفتارهای اجتماعی، برخوردهایی که بخش‌هایی از جامعه را در مقابل بخش‌های دیگر قرار می‌دهد و بازکردن مجدد پرونده‌هایی مانند نوع پوشش زنان، تنها یک موضوع فرهنگی یا حقوقی نیستند. در شرایط بحران، این سیاست‌ها یک پیامد ثانویه نیز دارند: بخشی از انرژی سیاسی، انتظامی و روانی جامعه را از مسئله اصلی منحرف می‌کنند و سلولهای نهفته اختلافاتی را فعال می‌کنند که باید بپذیرید جامعه ایرانی از آن عبور کرده و باید به مردم احترام گذاشت ، اما در شرایط فشار اقتصادی قابلیت تبدیل‌ شدن به شکاف اجتماعی دارند.
در این معنا، کشور در شرایط بحران به چیزی شبیه یک (آتش‌بس اجتماعی) نیاز دارد که به معنای جلوگیری از تولید منازعاتی که فوریت ندارند و می‌توانند سرمایه اجتماعی محدود کشور را مصرف کنند. یکی دیگر از معضلات و دردهای اساسی مردم عوام که قشر عظیمی را در برمیگیرد ریشه در دارو و درمان و صنعت ورشکسته بیمه گری است ، جایی که با مردمی روبرو هستیم که ماهانه پول بیمه پرداخت میکنند تاپس از کسراز حقوق ریالی اندک آنان به شکلی باورنکردنی جهت دریافت خدمات درمانی دلاری محاسبه می شود وبسیاری موارد دیده شده که به دلیل گرانی چند صد درصدی داروها و عدم پرداخت پول بیمه بیماران ،درمان را نیمه کاره رها کرده و تن به درد و رنج و یا مرگی محتوم می دهند. این معضل بزرگ نیز سطح تاب آوری جامعه را به شدت و در حد خطوط قرمز پائین می آورد. آقایان مسئول ! مردم هم چوب  و هم پیاز را باهم می خورند لذا بازهم تاکید میکنیم که برای بالا بردن سطح هوشیاری و تاب آوری جامعه باید به شکلی جدی آتش بس بزرگی بین حاکمیت و ملت برقرار شود.