سیدمحمدرضا هاشمی، استاندار خراسان جنوبی امروز در دیدار با ارجائی، معاون برنامه‌ریزی و مدیریت منابع وزارت راه و شهرسازی، راه‌آهن خراسان جنوبی را یکی از مهم‌ترین مطالبات مردم و پروژه‌های پیشران توسعه استان دانست و بر تأمین منابع مورد نیاز برای شتاب‌بخشی به اجرای این طرح تأکید کرد.

وی اظهار کرد: راه‌آهن نقش مهمی در توسعه اقتصادی و زیرساختی خراسان جنوبی و شرق کشور دارد و باید با تأمین به‌موقع اعتبارات، روند اجرای آن سرعت گیرد.

استاندار خراسان جنوبی همچنین بر ضرورت تأمین اعتبار برای اجرای باندهای دوم محورهای مواصلاتی استان به‌ویژه محور بیرجند ـ زاهدان تأکید کرد و گفت: توسعه و ایمن‌سازی شبکه راه‌های استان در تسهیل تردد، کاهش سوانح، رونق اقتصادی و اتصال خراسان جنوبی به کریدورهای ارتباطی کشور نقش مهمی دارد.

هاشمی با اشاره به پروژه محور ماهیرود ـ فراه گفت: این پروژه پس از نزدیک به دو دهه انتظار، در دولت چهاردهم شتاب گرفته و استان آمادگی افتتاح آن را دارد.

وی افزود: تکمیل و بهره‌برداری از محور ماهیرود ـ فراه در تقویت مناسبات اقتصادی و تجاری ایران و افغانستان و افزایش ظرفیت‌های مرزی خراسان جنوبی اهمیت ویژه‌ای دارد.

استاندار خراسان جنوبی با بیان اینکه مرز ماهیرود یکی از ظرفیت‌های مهم اقتصادی استان است، خواستار استفاده از ظرفیت‌های ملی برای تکمیل زیرساخت‌های این منطقه و توسعه فعالیت‌های تجاری و ترانزیتی شد.

در این دیدار، معاون برنامه‌ریزی و مدیریت منابع وزارت راه و شهرسازی با اشاره به پیگیری‌های استان برای تأمین منابع ملی، با تخصیص ۲ هزار میلیارد تومان اعتبار از محل ظرفیت‌های قانونی از جمله ماده ۵۶ برای تسریع در پروژه‌های دوبانده‌سازی در سطح استان موافقت کرد.

ارجائی همچنین اعلام کرد: پیشنهاد تخصیص ۸ هزار میلیارد تومان اعتبار برای پروژه راه‌آهن خراسان جنوبی با نگاه مثبت در دستور کار قرار خواهد گرفت.

پیگیری اعتبارات و مجوزهای ملی پروژه‌ها

استاندار خراسان جنوبی در دیدار دیگری با برمکی، معاون سیاست‌گذاری و راهبری توسعه ملی و منطقه‌ای سازمان برنامه و بودجه کشور، بر ضرورت همراهی این سازمان برای تأمین منابع و تسریع در روند اجرای پروژه‌های زیربنایی استان تأکید کرد.

هاشمی اظهار کرد: برخی پروژه‌های مهم و زیرساختی استان برای ورود به مرحله اجرا و بهره‌مندی از اعتبارات ملی نیازمند اخذ مجوز ماده ۲۳ هستند و لازم است فرآیند بررسی و صدور این مجوزها با جدیت و سرعت بیشتری دنبال شود.

وی افزود: پروژه‌های اولویت‌دار و طرح‌های کلان خراسان جنوبی صرفاً طرح‌های عمرانی نیستند، بلکه زیرساخت‌های مورد نیاز برای توسعه اقتصادی، ارتقای رفاه، سرمایه‌گذاری و اشتغال استان محسوب می‌شوند.

استاندار خراسان جنوبی با اشاره به ظرفیت‌های معدنی، مرزی، کشاورزی، گردشگری و ترانزیتی استان گفت: تبدیل این ظرفیت‌ها به ارزش افزوده و اشتغال نیازمند ایجاد و تکمیل زیرساخت‌های متناسب است.

هاشمی خاطرنشان کرد: مدیریت استان با جدیت پیگیر پروژه‌های کلان و زیرساختی است و تلاش می‌کند با استفاده از ظرفیت‌های ملی و همراهی سازمان برنامه و بودجه، مسیر اجرای این پروژه‌ها کوتاه‌تر شود.

در این نشست، آخرین وضعیت تعدادی از پروژه‌های کلان و اولویت‌دار خراسان جنوبی و روند اخذ مجوز ماده ۲۳ برای برخی پروژه‌های کلیدی بررسی شد و بر پیگیری مطالبات استان در سطوح کارشناسی و ملی تأکید شد.

در پایان نیز برمکی، معاون سیاست‌گذاری و راهبری توسعه ملی و منطقه‌ای سازمان برنامه و بودجه کشور، برای پیگیری ویژه مطالبات خراسان جنوبی قول مساعد داد.

انتهای پیام/

به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، ساعت هنوز هشت صبح نشده است. خیابان‌های بیرجند آرام‌آرام جان می‌گیرند؛ خودروها در حرکت‌اند، مغازه‌ها باز می‌شوند و شهروندان برای رسیدن به محل کار و انجام امور روزمره راهی خیابان‌ها شده‌اند. در همین شلوغی، مردی با ویلچر مقابل یک جدول متوقف می‌شود. چند بار چرخ‌های ویلچر را جلو می‌برد، عقب می‌کشد و دوباره تلاش می‌کند؛ اما ارتفاع جدول اجازه عبور نمی‌دهد.

چند دقیقه بعد، رهگذری متوجه ماجرا می‌شود و برای کمک جلو می‌آید. ویلچر با زحمت از مانع عبور می‌کند و مرد دوباره مسیرش را ادامه می‌دهد. این صحنه شاید برای بسیاری تنها چند دقیقه از یک صبح معمولی باشد، اما برای یک ویلچرنشین، تصویری تکراری از زندگی در شهری است که هنوز همه مسیرهایش برای همه شهروندان قابل استفاده نیست. اینجا یک جدول فقط یک جدول نیست؛ می‌تواند به معنای توقف، وابستگی به دیگران و حتی بازگشت به خانه باشد.

خروج از خانه؛ آغاز یک زنجیره سؤال

برای بسیاری از شهروندان، بیرون رفتن از خانه تصمیمی ساده است؛ مقصد مشخص می‌شود و فرد راه می‌افتد. اما برای یک فرد دارای معلولیت جسمی و حرکتی، پیش از هر سفر درون‌شهری چند سؤال مطرح می‌شود؛ آیا پیاده‌رو قابل عبور است؟ آیا مسیر رمپ دارد؟ آیا ساختمان مقصد آسانسور دارد؟ آیا می‌توان بدون کمک دیگران وارد ساختمان شد؟ آیا وسیله‌ای برای بازگشت وجود دارد؟

یکی از ویلچرنشینان بیرجندی به خبرنگار تسنیم می‌گوید: گاهی برای کاری که شاید ۱۰ دقیقه زمان ببرد، باید چند ساعت وقت بگذارم. پیدا کردن مسیر مناسب، هماهنگ کردن همراه و عبور از موانع مختلف، بخشی از زندگی روزمره ما شده است.

او ادامه می‌دهد: خیلی وقت‌ها وقتی از خانه بیرون می‌آیم، نمی‌دانم آیا می‌توانم بدون کمک دیگران به مقصد برسم یا نه. این یعنی یک اقدام ساده شهری برای بخشی از شهروندان به مسئله‌ای چندمرحله‌ای تبدیل شده است؛ مسئله‌ای که از درِ خانه شروع می‌شود و تا مقصد ادامه دارد.

پیاده‌روهایی که راه نمی‌دهند

پیاده‌رو قرار است امن‌ترین مسیر عبور عابران باشد، اما وقتی کف‌پوش شکسته، جدول بلند، رمپ غیراستاندارد یا موتورسیکلت پارک‌شده در مسیر قرار می‌گیرد، همین مسیر امن برای فرد ویلچرنشین به مانع تبدیل می‌شود.

محمد عبدالهی، فرد دارای معلولیت جسمی و حرکتی، می‌گوید: بعضی مواقع مجبور می‌شوم به جای پیاده‌رو از خیابان حرکت کنم، چون عبور از پیاده‌رو غیرممکن است. این موضوع خطر تصادف را افزایش می‌دهد و امنیت ما را به خطر می‌اندازد.

او از موانعی می‌گوید که شاید برای دیگران کوچک به نظر برسند اما برای فردی که با ویلچر تردد می‌کند، عبور از مسیر را متوقف می‌کنند: گاهی یک مغازه‌دار اجناسش را وسط پیاده‌رو گذاشته، گاهی موتورسیکلت مسیر را بسته و گاهی هم جدول‌ها آن‌قدر بلند هستند که عملاً امکان عبور وجود ندارد.

در چنین شرایطی، انتخاب چندانی باقی نمی‌ماند؛ یا باید منتظر کمک ماند یا وارد خیابان شد. و ورود ویلچر به خیابان، یعنی قرار گرفتن یک شهروند در معرض خطری که نباید بخشی از تردد روزمره او باشد.

یک پله تا محرومیت از دریافت خدمات

داستان به خیابان ختم نمی‌شود. مقصد بعدی ممکن است یک بانک، اداره، مرکز درمانی یا ساختمان خدماتی باشد؛ اما اگر ورودی ساختمان پله داشته باشد و رمپ استاندارد یا آسانسور وجود نداشته باشد، مسیر شهروند در همان ورودی پایان پیدا می‌کند.

فاطمه احمدی، بانوی دارای معلولیت، می‌گوید: بارها برای انجام یک کار اداری به ساختمانی مراجعه کرده‌ام اما به دلیل نبود رمپ یا آسانسور نتوانسته‌ام وارد شوم. در چنین شرایطی یا باید از دیگران کمک بخواهم یا از انجام کارم صرف‌نظر کنم. برای فردی که می‌خواهد یک خدمت عمومی دریافت کند، وابستگی به دیگران تنها یک دشواری فیزیکی نیست؛ استقلال فردی او نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

حمل‌ونقل؛ حلقه‌ای که هنوز کامل نشده است

حمل‌ونقل عمومی یکی دیگر از حلقه‌های مهم دسترسی شهری است. وقتی وسایل نقلیه مناسب محدود باشد یا استفاده از ناوگان عمومی برای فرد ویلچرنشین دشوار شود، دامنه رفت‌وآمد او نیز محدودتر خواهد شد.

مریم احمدی می‌گوید: خیلی وقت‌ها برای رسیدن به یک مرکز درمانی یا اداره مجبور می‌شوم از اعضای خانواده کمک بگیرم. اگر وسیله شخصی در اختیار نباشد، رفت‌وآمد برای ما بسیار دشوار می‌شود. در این میان، مسئله فقط رفتن از نقطه «الف» به نقطه «ب» نیست؛ مسئله امکان حضور مستقل در جامعه است.

تحصیلات هست، توانایی هست؛ فرصت شغلی کجاست؟

مناسب‌سازی شهر اگرچه یکی از مطالبات اصلی افراد دارای معلولیت است، اما دغدغه آنان تنها عبور از خیابان نیست. اشتغال یکی از مهم‌ترین مسائل این گروه است؛ افرادی که تحصیل کرده‌اند، مهارت دارند و می‌توانند در بسیاری از مشاغل فعالیت کنند، اما گاهی پیش از آنکه توانایی و تخصصشان دیده شود، معلولیتشان دیده می‌شود.

علی رضایی، فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد کامپیوتر، می‌گوید: سال‌ها درس خواندم تا بتوانم مستقل زندگی کنم، اما هنوز شغل ثابتی ندارم. در بسیاری از مصاحبه‌های استخدامی قبل از اینکه درباره تخصص من سؤال شود، درباره معلولیتم صحبت می‌شود.

او می‌گوید: خیلی‌ها تصور می‌کنند فرد دارای معلولیت توانایی انجام کار ندارد، در حالی که بسیاری از ما می‌توانیم مانند سایر افراد یا حتی بهتر از آن‌ها فعالیت کنیم. اینجا دیگر مسئله یک رمپ یا جدول نیست؛ مسئله، فرصت حضور برابر در جامعه است.

زخمی که دیده نمی‌شود

در کنار تمام موانع فیزیکی، یک مانع دیگر نیز وجود دارد؛ نگاه جامعه. مرتضی اکبری می‌گوید: گاهی نگاه ترحم‌آمیز مردم از نبود رمپ هم آزاردهنده‌تر است. ما نیاز به دلسوزی نداریم؛ نیاز داریم به عنوان یک شهروند عادی پذیرفته شویم. این شاید یکی از مهم‌ترین جملات در روایت زندگی افراد دارای معلولیت باشد؛ آنها بیش از ترحم، به دسترسی و فرصت برابر نیاز دارند. مناسب‌سازی نباید لطفی ویژه تلقی شود. وقتی یک شهر برای همه شهروندان ساخته می‌شود، دسترسی برابر باید از ابتدا در طراحی خیابان، ساختمان، حمل‌ونقل و خدمات عمومی دیده شده باشد.

شهر برای همه؛ نه فقط برای بعضی‌ها

سالمندان، کودکان، زنان باردار، بیماران و حتی افرادی که به طور موقت دچار آسیب حرکتی شده‌اند نیز از مناسب‌سازی شهر بهره می‌برند. بنابراین شهری که برای ویلچر قابل دسترس است، در بسیاری از موارد برای سایر شهروندان نیز شهری امن‌تر و قابل استفاده‌تر خواهد بود. کارشناسان شهرسازی همواره بر اهمیت دسترس‌پذیری در طراحی شهری تأکید دارند؛ چرا که شهر زمانی می‌تواند پاسخگوی نیازهای شهروندان باشد که همه افراد امکان استفاده از فضاها و خدمات عمومی را داشته باشند.

جنگی که باید تمام شود

جنگ ویلچرنشین‌ها با شهر، جنگی با یک مانع بزرگ نیست؛ جنگی با مجموعه‌ای از موانع کوچک و بزرگ است؛ جدول، پله، کف‌پوش شکسته، خودروی پارک‌شده روی پیاده‌رو، رمپ غیراستاندارد، ساختمان بدون آسانسور، وسیله حمل‌ونقل نامناسب و گاهی حتی نگاه ترحم‌آمیز. هرکدام از این موانع شاید به تنهایی ساده به نظر برسند، اما وقتی کنار هم قرار می‌گیرند، استقلال یک شهروند را محدود می‌کنند.

شهر متعلق به همه است. هیچ فردی نباید به دلیل شرایط جسمی خود برای رفتن به اداره، بانک، مرکز درمانی، محل کار، دانشگاه یا حتی یک پارک، ناچار به درخواست کمک از دیگران باشد.

راه‌حل، مناسب‌سازی‌های مقطعی و رفع چند مانع به صورت موردی نیست؛ آنچه مورد نیاز است، نگاه جدید به طراحی و مدیریت شهر است؛ نگاهی که دسترس‌پذیری را از یک اقدام مناسبتی به یک اصل دائمی تبدیل کند.

روزی که یک ویلچرنشین بتواند بدون توقف مقابل جدول، بدون انتظار برای کمک یک رهگذر و بدون نگرانی از بسته بودن مسیر، از خانه خارج شود و به مقصد برسد، آن روز می‌توان گفت شهر واقعاً برای همه ساخته شده است.

انتهای پیام/۲۵۷

سیدمحمدرضا حسینی، رئیس مرکز اورژانس پیش‌بیمارستانی و مدیریت حوادث دانشگاه علوم پزشکی بیرجند، در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم اظهار داشت: اورژانس ۱۱۵ خط مقدم نظام سلامت و مدیریت بحران و نخستین حلقه ارتباط مردم با نظام سلامت در شرایط بحرانی است.

وی پاسخ‌گویی به تماس‌های مردمی، ارائه مشاوره، اعزام تیم‌های امدادی و ارائه مراقبت‌های پیش‌بیمارستانی تا انتقال بیمار به مراکز درمانی را از مهم‌ترین مأموریت‌های اورژانس برشمرد و افزود: با وجود پیگیری مجوزهای استخدامی و جذب و تبدیل وضعیت بخشی از کارکنان، تکمیل ظرفیت نیروی انسانی و جذب نیروهای جدید همچنان از اولویت‌های مرکز اورژانس پیش‌بیمارستانی است.

رئیس مرکز اورژانس پیش‌بیمارستانی و مدیریت حوادث دانشگاه علوم پزشکی بیرجند با اشاره به اقدامات انجام‌شده در حوزه توسعه زیرساخت‌ها گفت: دو پایگاه اورژانس در رقه بشرویه و دوست‌آباد سرایان افتتاح شده و موتورآمبولانس نیز راه‌اندازی شده است.

حسینی افزود: مجوز راه‌اندازی ۶ پایگاه جدید در شهرک‌های حاشیه‌ای بیرجند و محورهای بین‌استانی طبس اخذ شده و سه دستگاه آمبولانس نیز به شهرستان‌های نهبندان، فردوس و درمیان اختصاص یافته است.

وی تجمیع مرکز عملیات اضطراری مرکز استان و ارتقای سامانه‌های الکترونیک را از دیگر اقدامات انجام‌شده عنوان کرد و گفت: قابلیت دریافت خودکار موقعیت تماس‌گیرنده و ارسال لینک پیامکی برای شناسایی دقیق‌تر محل بیمار نیز راه‌اندازی شده است.

به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، اگرچه شب های پاییز در کویر کمی خنک است اما تپش قلب ۲۴۰۰ ستاره‌ روشن در آسمان خراسان جنوبی چنان گرمایی به شهر بخشیده که پاییز خنک هم یارای ایستادن در برابرش را ندارد. نمایشگاه بین‌المللی بیرجند این روزها کانون یک اتفاق ملموس و شگفت‌انگیز است؛ محفلی به نام «ستاره‌ها» که بهانه‌ای شد تا نسل امروز این دیار، دست در دست پدران و مادران به پابرهنگان راه حقیقت و مرزبانانِم ناموس و شرف این کشور گره بخورند. اینجا کودکان با زبان شعر، نقاشی و سرود و با حضور گرم مجریان محبوب شبکه پویا، معنای عمیق «ایثار» را مشق کردند؛ شبی که شور کودکی با عطر شهادت آمیخته شد.

هنوز ساعتی به آغاز رسمی برنامه مانده بود اما خیابان‌های منتهی به نمایشگاه بین‌المللی بیرجند، حکایت از روایتی دیگر داشتند. موج متراکم خانواده‌ها، دست در دست کودکانی که پرچم‌های کوچک ایران را به اهتزار درآورده بودند، به سوی سالن سرازیر شد. چند دقیقه از شروع مراسم نگذشته بود که ظرفیت سالن به‌طور کامل تکمیل شد؛ نه صندلی خالی باقی مانده بود و نه راهرویی. بسیاری از پدران و مادران به همراه فرزندانشان، ایستاده و با چشمانی لبریز از شوق، نظاره‌گر صحنه‌ای بودند که در آن، عشق به اهل‌بیت(ع) و وطن، موج می‌زد و ازدحامی از جنس محبت و اخلاص که نشان داد نسل‌های جدید، تشنه‌ شنیدن قصه‌های بزرگمردی و ایثارند.

از آسمان قاب شیشه‌ای تا زمین گرم بیرجند؛ حضور پُرشور ستاره‌های تلویزیون

شور و حال سالن وقتی به اوج خود رسید که صدای آشنا و صمیمی مجریان دوست‌داشتنی شبکه پویا در فضا طنین‌انداز شد. حضور آقا احسان، آقای مدرس و خاله ستاره، سالن را به یک‌باره منفجر کرد. حضور این هنرمندان، تنها یک اجرای صحنه‌ایِ ساده نبود؛ پل ارتباطی محکمی بود بین دنیای لطیف کودکان و دنیای پُر از افتخار و حماسه‌ مدافعان این سرزمین.

مجریان با زبان هنر، شعر و بازی، کودکان را با مفاهیم بلند پایداری آشنا کردند. در این میان، اجرای هماهنگ سرود توسط گروه ارزشی و انقلابی «مصباح»، فضایی روحانی و پرنشاط ایجاد کرد و هم‌خوانی دسته‌جمعی کودکان بیرجندی با ترانه‌های کودکانه، آوایی را ساخت که تا اعماق جان هر شنونده‌ای نفوذ می‌کرد.

طنین شاهنامه‌خوانی و نقالی؛ ریشه‌های استوار یک ملت در خاک پاک خراسان

اصالت این سرزمین، ریشه در تاریخ دارد و چه جایی بهتر از بیرجند برای تجدید خاطره با شاهنامه و آیین‌های اصیل ایرانی؟ در بخشی از این محفل باشکوه، هنر نقالی و شاهنامه‌خوانی با نوای حماسی اجرا شد تا به کودکان این مرز و بوم یادآوری کند که رگ‌وریشه شان با پهلوانی و آزادگی عجین است. بچه‌ها با چشمانی خیره و دهان‌هایی نیمه‌باز، مبهوت داستان‌های پررمزوراز شجاعت شدند؛ داستانی که از رستم دستان تا شهدای مدافع وطن، یک مسیر واحد را می‌روند: «حفاظت از خاک پاک ایران».

مشت‌های کوچکی که آسمان را نشانه رفتند؛ فریادهایی بر سر خائنان و مستکبران

اما نقطه عطف و قلب تپنده‌ این محفل باشکوه، آن زمان رقم خورد که زمان تجدید عهد فرارسید. در فضایی آکنده از شور انقلابی، دست‌های کوچک کودکان و نوجوانان بیرجندی در هم گره خورد و مشت‌های کوچکی که نشانه‌ی اراده‌ی پولادین نسل فرداست به آسمان بلند شد.

حنجره‌های پاک کودکان، یک‌صدا و هماهنگ، طنین‌انداز شعارهایی شد که کاخ دشمنان این مرز و بوم را به لرزه درآورد: مرگ بر منافق، مرگ بر وطن‌فروش خائن، مرگ بر اسرائیل و مرگ بر آمریکا فریادهایی از جنس بصیرت؛ فریادی که از دل کویر برخاست و اثبات کرد که توطئه‌های دشمنان، هیچ‌گاه نتوانسته میان نسل جوان و آرمان‌های انقلاب فاصله بیندازد. این کودکان، خادمان و ادامه‌دهندگان راه همان ۲۴۰۰ شهیدی هستند که خون پاکشان، ضامن بقای این آب‌ و خاک است.

نقاشی‌هایی به رنگ فردا؛ بوم‌هایی که بوی صلح و مقاومت می‌دهند

در حاشیه‌ این همایش باشکوه، غرفه‌هایی رنگارنگ برای نقاشی کودکان تدارک دیده شده بود. بچه‌ها پشت میزهای کوچک نشسته بودند و با مدادشمعی‌های رنگی‌شان، تصویر آینده را می‌کشیدند؛ پرچم‌های ایران، کبوتران آزادی، گنبدهای نورانی و لبخندهایی که روی چهره‌ی عروسک‌ها نقش بسته بود. این غرفه‌ها، گواهی زنده‌ای بود بر اینکه کودکان بیرجند، هنر را در خدمت زندگی، امید و مقاومت می‌فهمند.

محفل «ستاره‌ها» در بیرجند اگرچه به پایان رسید اما نور آن در دل تک‌تک کودکان و خانواده‌هایی که ساعت‌ها روی پای ایستاده بودند، روشن ماند. این مراسم ثابت کرد که اگر کار فرهنگی با زبان دل، هنرمندانه و صمیمی انجام شود، هیچ تبلیغاتی حریف جادوی معنویت و محبت نخواهد شد. خراسان جنوبی امشب باز هم ثابت کرد که پایتخت وفاداری و مرزبان حقیقی ارزش‌هاست؛ جایی که ستاره‌های آسمان شهادت، از زمین به کودکان این دیار لبخند می‌زنند.